فقدان پیشکسوتی از تبار علم و انسانیت
اواسط تابستان، در تدارک دیداری با طبیب فرهیخته و یاور بیماران، پروفسور هرمز شمس بودیم؛ دیداری که به پیشنهاد مسئول دبیرخانه سیوچهارمین کنگره سراسری چشمپزشکی ایران قرار بود برای گفتوگو درباره کنگره، شنیدن دیدگاهها و بهرهگیری از توصیههای ارزشمند ایشان انجام شود.
اما خبر، ناگهانی و اندوهبار رسید؛ پیشکسوتی که سالها در مسیر اعتلای چشمپزشکی و خدمت به بیماران گام برداشته بود، آرام از میان ما رفت و جامعه چشمپزشکی ایران را در سوگ خود نشاند.
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد
بزرگداشتی در مراسم افتتاحیه کنگره سیوچهارم
روز گذشته و همزمان با مراسم افتتاحیه سیوچهارمین کنگره سالانه انجمن چشمپزشکی ایران در مرکز همایشهای ایرانمال، جای خالی پروفسور هرمز شمس بیش از همیشه احساس میشد. در بزرگداشت مقام علمی و انسانی این استاد فقید، ویدئویی از زندگی، فعالیتها و خاطرات ایشان برای همکاران، شاگردان و حاضران در مراسم پخش شد.
شمسِ روشن چشمپزشکی ایران
پروفسور هرمز شمس، چهرهای ماندگار از خانوادهای ریشهدار در چشمپزشکی ایران، تنها یک چشمپزشک برجسته نبود؛ او انسانی وارسته، دلسوز و متعهد به رنج بیماران بود. نام «شمس» برای او تنها یک نام خانوادگی نبود؛ حضوری گرم، اثرگذار و روشنگر داشت و سالهای عمر پربار خود را صرف خدمت به بیماران و ارتقای دانش چشمپزشکی کشور کرد.
یاد و نام این استاد فرزانه، در دل شاگردان، همکاران و بیمارانی که از دانش و مهربانی او بهرهمند شدهاند، ماندگار خواهد بود.
